Woman holding model of human intestines in front of body on white background

Αφορά πιο συχνά 12δακτυλικό έλκος (κυρίως βολβός) και λιγότερο συχνά γαστρικό έλκος (στομάχου). Το ελικοβακτηρίδιο του πυλωρού ευθύνεται για το 90-95% των 12δακτυλικών ελκών και το 70% των γαστρικών ελκών.

Το δεύτερο πιο συχνό αίτιο πεπτικού έλκους είναι τα φάρμακα (ασπιρίνη, μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη, διφωσφονικά για οστεοπόρωση). Υπάρχουν και άλλα σπάνια αίτια.

Η κακοήθεια στομάχου είναι σπάνια αιτία γαστρικού έλκους.

Ο πόνος στο επιγάστριο είναι το πιο συχνό σύμπτωμα.

Είναι τυπικός για το 12δακτυλικό έλκος με άλγος πείνης με παροδική μεταγευματική ανακούφιση, νυχτερινή αφύπνιση και εποχιακή κατανομή. Στο γαστρικό έλκος ο πόνος είναι άτυπος.

Η διάγνωση γίνεται μόνο με γαστροσκόπηση. Στα γαστρικά έλκη με τη γαστροσκόπηση πρέπει πάντοτε να γίνεται λήψη βιοψιών από τις παρυφές του έλκους.

Η θεραπεία πρέπει να περιλαμβάνει πάντοτε διακοπή του καπνίσματος, διακοπή μη στεροειδών αντιφλεγμονωδών φαρμάκων, διακοπή κορτιζόνης, διακοπή ασπιρίνης, καθώς επίσης, και δραστικό περιορισμό του οινοπνεύματος.

Στη θεραπεία βασική θέση έχουν φάρμακα που καταστέλλουν την παραγωγή υδροχλωρικού οξέος. Αυτά είναι οι ανταγωνιστές υποδοχέων ισταμίνης τύπου 2 (συμετιδίνη, ρανιτιδίνη, φαμοτιδίνη, νιζατιδίνη), αλλά κυρίως οι αναστολείς της αντλίας πρωτονίων (ομεπραζόλη, παντοπραζόλη, λανσοπραζόλη, ραμπεπραζόλη, εσομεπραζόλη).

Επίσης, στη θεραπεία έχουν θέση φάρμακα που ενισχύουν το βλεννογονικό φραγμό. Στην κατηγορία αυτή ανήκουν η μισοπροστόλη, η σουκραλφάτη και το βισμούθιο.

Την πιο σημαντική στη θεραπεία θέση, εφόσον υπάρχει το ελικοβακτηρίδιο του πυλωρού, κατέχουν τα φάρμακα που το εκριζώνουν. Πρόκειται για συνδυασμούς αντιβιοτικών που λαμβάνονται για τουλάχιστον 10-14 ημέρες.

Οι επιπλοκές του έλκους είναι τρεις:
α) Αιμορραγία. Κατά βάση ενδοσκοπική αντιμετώπιση για επίσχεση αιμορραγίας.
β) Διάτρηση. Κατά βάση χειρουργική αντιμετώπιση.
γ) Πυλωρική -12δακτυλική στένωση. Αντιμετώπιση αρχικά συντηρητικά με θεραπεία επούλωσης του έλκους. Σε περίπτωση αποτυχίας η αντιμετώπιση γίνεται είτε με ενδοσκοπική διαστολή του πυλωρού, είτε με χειρουργική επέμβαση.